Łańcuchy pamięci

Autor: Anais Crow

Granice to nasz wewnętrzny system obrony.

Nie zawsze widoczny, ale zawsze aktywny — decyduje, co może wejść do środka, a co powinno pozostać poza nami.

Bez nich — infekcja. Zbyt szczelne — autoimmunologia.

Albo tracimy siebie w innych, albo atakujemy własne emocje, próbując się chronić.

Granice to nie mur, to błona półprzepuszczalna.

Pozwala na wymianę na bliskość, na zrozumienie ale też umie zamknąć drzwi, gdy ktoś wchodzi z brudnymi butami.

Nie da się zbudować zdrowej więzi bez świadomości, gdzie kończy się moja odpowiedzialność, a zaczyna czyjaś wolność.

Granice nie są egoizmem.

Są dojrzałą formą miłości do siebie tą, która mówi: mogę cię kochać, ale nie mogę pozwolić ci mnie niszczyć.

Autor: Anais Crow

Wrażliwość to nasza powłoka bariera i czujnik jednocześnie.

Bez niej nie czujemy bólu, ale też nie czujemy dotyku.

Chroni nas przed światem, a równocześnie pozwala ten świat odbierać.

To ona drży, gdy ktoś zbliża się za bardzo.

To ona zapamiętuje ciepło, chłód, uścisk i brak.

Czasem pragnie dotyku, a czasem boi się go bardziej niż samotności.

Wrażliwość nie jest słabością to zdolność czucia pełnego spektrum.

Tych delikatnych różnic pomiędzy „jestem bezpieczna” a „zaraz pęknę”.

To świadomość, że każde zranienie zostawia ślad, ale też otwiera przestrzeń, przez którą może wejść coś nowego.

Być wrażliwym to żyć z odkrytą skórą.

Pozwalać, by świat dotykał i ufać, że nie wszystko, co boli, jest zagrożeniem.

Bo czasem właśnie ten ból jest dowodem, że wciąż potrafimy czuć.

Autor: Anais Crow

Zimno. Pochmurno. Pada deszcz — jesień w pełni.

Nienawidzę takiej aury.

Wracam właśnie z pracy, a jednak… to był dobry dzień. Polubiłam swoją pracę.

Na zegarku 14:38. Minuty mijają powoli w przeciwieństwie do ludzi wokół. Samochody pędzą, twarze mijają się w pośpiechu.

Nie chcę za nimi nadążać. Wolę swój rytm.

W domu czeka On.

Jestem kochana. Czuję się bezpieczna. Zaopiekowana.

Uśmiechnięta. Szczęśliwa.

Tak wygląda spokój, prawda?

A przynajmniej tak mi się wydaje.

Możecie powiedzieć: „ma wszystko, czego chciała.”

Ale ja zapytam: „czego może mi brakować?”

Czuję niedosyt.

Czy to pycha się odzywa?

Czyżby znów przemawiały do mnie kręgi Piekła Dantego?

Człowiek to zachłanna istota ma wszystko, o co walczył, i wciąż chce więcej.

A może każdy ma swój limit?

Moment, po którym wszystko zaczyna się obracać o sto osiemdziesiąt stopni.

Nie chciałabym znowu wpaść w tarapaty. Tak po prostu.

Autor: Anais Crow

Każdy dzień zaczynałam od poranka. Niby oczywiste, ale dla mnie to był mały cud wstać, naprawdę wstać. Otworzyć oczy, okno, płuca. Wypić kawę, posiedzieć w ciszy, bez lęku, że zaraz znów coś zawalę. Tak zwyczajnie oddychać.

Z czasem nauczyłam się smakować to, co zwykłe.

Światło rozlewające się po ścianach, zapach powietrza po deszczu, głosy ludzi za oknem. Małe rzeczy, które wcześniej przegapiała ćpana wersja mnie zapatrzona w dno kieliszka, w lufkę, w nicość.

Tym razem niczego nie udawałam.

Zaczęłam tworzyć własny rytuał spokoju: porządkowałam mieszkanie, segregowałam rzeczy, sprzątałam w głowie. Wyrzucałam to, co zbędne, robiłam miejsce na to, co prawdziwe.

Patrzyłam na swoje życie z dystansu i pierwszy raz nie chciałam uciekać od tego, co widzę.

Zobaczyłam, co mi dragi dały iluzję pewności siebie, fałszywy błysk, chwilowy spokój. Ale też zobaczyłam, co mi odebrały czas, ludzi, siebie.

To było jak spojrzenie w lustro po długiej ślepocie.

Wreszcie widziałam kobietę, która przetrwała. Nie perfekcyjną, nie „naprawioną”, ale świadomą.

Każdy dzień bez dragów był jak małe zwycięstwo, ale już nie takie, które chciałam obwieścić światu.

To były ciche wygrane dla mnie, dla mojej córki, dla mojej duszy.

Nie potrzebowałam już fajerwerków. Wystarczył mi spokój.

Zrozumiałam, że zdrowienie to nie sprint, a codzienne wstawanie mimo zmęczenia.

Że każdy „zwykły” dzień to dar.

I że dopiero w zwyczajności zaczyna się prawdziwa wolność.

I że tym razem przy mnie jest On.

Autor: Anais Crow

Kiedy przestajesz się kimś ciekawić wszystko umiera powoli, po cichu, bez dramatów.

Ciekawość to krew więzi. Krąży między dwojgiem ludzi i przypomina, że nawet po tysiącu rozmów można wciąż odkryć coś nowego.

To nie jest dociekanie, nie jest przesłuchanie.

To ten moment, kiedy patrzysz na kogoś znanego i nagle dostrzegasz, że inaczej stawia kroki, że w oczach ma coś, czego wcześniej nie było.

Ciekawość to chęć zobaczenia, kim się staje człowiek, którego już przecież znasz.

Związek bez ciekawości zamienia się w muzeum piękne wspomnienia, ale kurz na eksponatach.

Z kolei ciekawość podszyta lękiem staje się kontrolą, a kontrola zabija powietrze.

Ciekawość potrzebuje przestrzeni.

Miejsca na niedopowiedzenia, na zmianę, na ciszę.

Bo człowiek, który kocha, nie chce posiadać chce rozumieć.

I może właśnie na tym polega dojrzałość: na ciekawości, która nie szuka dowodów, tylko głębi.

Na pytaniach zadawanych nie po to, by coś udowodnić, ale by być bliżej.

Autor: Anais Crow

Nie da się długo stać prosto, jeśli w środku nie ma kręgosłupa.

Bezpieczeństwo jest właśnie tym szkieletem relacji, który utrzymuje nas w pionie, gdy świat zaczyna się chwiać.

Nie chodzi o pewność, że ktoś nie odejdzie.

Chodzi o spokój, że nawet jeśli tak się stanie nie znikniesz ty sama.

Prawdziwe bezpieczeństwo nie ma w sobie krzyku ani deklaracji.

Nie błyszczy, nie uwodzi, nie obiecuje wieczności.

To cisza, w której możesz się rozluźnić.

To sposób, w jaki ktoś odkłada kubek, nie trzaskając.

Jak dotyka twojej dłoni, nie po to, żeby coś dostać, ale żebyś wiedziała, że jesteś.

Bezpieczeństwo jest jak kościec niewidoczne, a jednak bez niego ciało się rozpada.

Nie czujesz go, dopóki nie zniknie.

A gdy zniknie, wszystko boli.

Niektórzy przez całe życie uczą się ufać w spokój, bo wcześniej znali tylko czujność.

I właśnie wtedy, gdy nauczysz się oddychać bez lęku, że ktoś zaraz odetnie ci tlen zaczynasz naprawdę żyć.

Autor: Anais Crow

Nie da się oddychać w miejscu, gdzie trzeba stale udowadniać, że się jest wartym powietrza.

Zaufanie nie rodzi się z przysiąg ani z wielkich gestów. Ono przychodzi cicho wtedy, gdy po raz pierwszy możesz milczeć przy kimś i nie czujesz napięcia w ciele.

Nie musisz tłumaczyć, nie musisz się bronić.

Zaufanie jest niewidzialne, ale jego brak widać od razu.

To drobne spięcia, niepotrzebne tłumaczenia, chwile, kiedy ciało pamięta dawny lęk i reaguje, choć nic złego się nie dzieje.

Jakbyś wciąż trzymała w sobie powietrze z tamtego dnia, kiedy ktoś kazał ci przestać oddychać.

Ludzie mylą zaufanie z naiwnością.

Ale to nie jest ślepa wiara to decyzja, by mimo wszystkiego spróbować zaufać jeszcze raz.

Nie dlatego, że ktoś na to zasługuje, tylko dlatego, że ty chcesz znów móc żyć pełną piersią.

Zaufanie to nie luksus.

To tlen.

A bez niego wszystko się dusi — nawet to, co piękne.

Autor: Anais Crow

Nie wystarczy się spotkać, żeby się połączyć.

Bliskość jest impulsem — więź to praca.

Pierwsza przychodzi jak błysk, druga zostaje, gdy błysk już zgaśnie.

Zrozumiałam, że miłość nie kończy się tam, gdzie przestajemy się dotykać.

Ona się dopiero zaczyna, gdy uczymy się trwać przy kimś, nawet wtedy, gdy nie jest wygodnie, pięknie ani łatwo.

Więź to nie romantyczny obrazek, tylko struktura sieć powiązań, kompromisów, drobnych aktów troski, które codziennie budują nowy kształt nas.

To zaufanie, które trzeba podlewać.

Granice, które trzeba znać.

Ciekawość, której nie wolno zgasić.

Bezpieczeństwo, które nie jest danym przywilejem, ale wspólnym wysiłkiem.

Więź nie powstaje z emocji powstaje z obecności.

Z tych wszystkich „zostań”, które wypowiadamy nawet wtedy, gdy nie mamy już siły.

I właśnie o tym będzie ten cykl. Na podstawie moich doświadczeń i przemyśleń.

O mechanice uczuć, które przetrwały namiętność.

O składnikach, które tworzą relację, zdolną unieść prawdę.

Autor: Anais Crow

Był moim ulubionym człowiekiem. A potem lustrem, w którym zobaczyłam siebie.

Czasem wystarczy jedna chwila, by uwierzyć, że wszystko może się zmienić. Jedno spojrzenie, które potrafi rozpalić nadzieję tak silną, że zagłusza wszystkie znaki ostrzegawcze.

Ten wpis jest właśnie o takiej chwili o tym, co zaczęło się jak błysk, a skończyło lekcją, której długo nie potrafiłam przyjąć.

Nie idealizuję. Nie szukam winnych. Piszę o tym, co było piękne, i o tym, co boleśnie się skończyło.

Ten wpis poświęcę mojemu ulubionemu człowiekowi.

Poznaliśmy się na meczu, na Żylecie miejscu, które kocham, które od zawsze było dla mnie czymś więcej niż stadionem. W tłumie ludzi, wśród śpiewów i emocji, nasze spojrzenia spotkały się na ułamek sekundy. Nie wiem, czy to był przypadek, czy przeznaczenie, ale od tego momentu wszystko nabrało innego tempa.

Randki, rozmowy, czułe słowa. Bliskość, jakiej dawno nie czułam. Wpadłam w to z całych sił zachłannie, bez lęku, bez kalkulacji.

A potem, jak zawsze, gdy zrobiło się zbyt dobrze uciekłam. Zamilkłam. Wycofałam się.

To mój mechanizm gdy ktoś zbliża się za bardzo, ja zaczynam znikać.

Ale Wszechświat potrafi przypominać o tym, co żyje.

Spotkaliśmy się znów w tym samym miejscu, w tym samym chaosie stadionowych emocji. Spojrzał na mnie tymi swoimi pięknymi oczami, a ja wiedziałam, że przepadłam. Nie musiał nic mówić. Wystarczyło jedno spojrzenie.

Potem były rowery, długie rozmowy i czas pachnący nadzieją.

Wróciłam. Pozwoliłam sobie znowu czuć.

Zakochałam się naprawdę bez murów, bez planu awaryjnego.

Wspólne poranki, kawa, zapach skóry, śmiech. Spacery, wyjazdy, plany na przyszłość. Wtedy wierzyłam, że to coś wyjątkowego. Że znalazłam dom człowieka, przy którym nie muszę niczego udawać.

Ale życie nie znosi iluzji.

Za czułością kryły się kłamstwa, za obietnicami zmiany wieczne powtórki starych schematów.

Za jego „kocham cię” czaił się lęk. Nie o mnie o utratę kontroli, o samotność, o siebie samego.

Zrozumiałam wtedy, że z nim zawsze będzie ćpanie, zawsze będzie kłamstwo, zawsze destrukcja.

Że nawet jego uśmiech ma w sobie cień manipulacji.

I choć był moim ulubionym człowiekiem, musiałam odejść.

Bo z nim nie było przyszłości.

Bo on był przeszłością, do której nie chciałam już wracać.

Potem przyszła cisza.

Nie pytania o niego ale o mnie.

Czy naprawdę chciałam zamknąć tę historię bez próby?

Bez sprawdzenia, czy to uczucie, które kiedyś bolało, nie mogłoby stać się czymś dojrzalszym, spokojniejszym?

Nie wierzę w drugie szanse. Ale wtedy pomyślałam inaczej.

Widziałam siebie w jego błędach, siebie w jego upadkach.

I zapytałam: czy chcę kiedyś żałować, że zabrakło mi odwagi, żeby jeszcze raz spróbować?

Więc spróbowałam.

Ostatni raz.

Nie z naiwności. Nie z tęsknoty.

Z ciekawości. Z pragnienia zrozumienia.

I ten „raz” był inny.

Nie jak powrót do przeszłości, ale jak wejście w nowy rozdział.

Bez fajerwerków, bez dramatów.

Z rozmowami, które bolą, ale uczą. Z chwilami ciszy, które nie są końcem, tylko przestrzenią do refleksji.

Z drobiazgami codzienności, które budują coś większego niż emocje spokój.

Nie jest idealnie. I nigdy nie będzie.

Ale jest prawdziwie.

I w tej prawdzie uczę się siebie.

Codziennie wybieram nie jego, nie nas. Siebie w tej relacji.

Uczę się nie uciekać, nie bronić, nie projektować.

Uczę się po prostu być.

Nie wiem, co będzie dalej.

Ale dziś wiem jedno jestem szczęśliwa.

Nie dlatego, że wszystko się naprawiło.

Ale dlatego, że wreszcie rozumiem, co to znaczy być żywą.

Wróciłam, żeby sprawdzić, czy to wciąż o nas. Okazało się, że to o mnie i o tym, że miłość nie zawsze ma nas ocalić, czasem ma nas obnażyć.

Autor: Anais Crow

Nie wiem, kiedy to się stało.

Nie ma już „ja” i „on”.

Jest coś pomiędzy niewidzialna nić, która oplata nas w sposób, jakiego nie da się wytłumaczyć.

Nie chodzi o bycie razem. Chodzi o bycie w sobie nawzajem.

Jakby każde słowo, każdy oddech, każdy gest był zsynchronizowany z czymś większym niż my.

Czasem czuję, że jego emocje przechodzą przeze mnie, zanim zdąży je wypowiedzieć.

Że wiem, kiedy milczy z bezradności, a kiedy z troski.

Że jego zmęczenie ma mój ciężar, a moje łzy jego smak.

To dziwne, bo nie tracę siebie.

Wręcz przeciwnie odnajduję się mocniej niż kiedykolwiek.

Jakby ta bliskość, zamiast mnie pochłaniać, dawała przestrzeń do oddechu.

Jakby jego obecność w moim świecie nie była zamknięciem, tylko światłem, które pozwala zobaczyć więcej.

Granice znikają nie wtedy, gdy ktoś cię pochłonie,

ale wtedy, gdy pozwolisz mu zobaczyć, że też potrafisz być światłem.

Autor: Anais Crow

Leżałam i patrzyłam w sufit.

Bez łez, bez ruchu, bez emocji.

Pustka miała w sobie dziwną gęstość, jakby powietrze stało się cięższe, jakby cały świat zwolnił tylko po to, żebym w końcu mogła usłyszeć siebie.

Nie było już „jutra”.

Było tylko „teraz” brutalne, nieupiększone, zimne jak stal.

I w tym „teraz” zrozumiałam jedno: mam wybór.

Zawsze miałam.

Po prostu wolałam udawać, że go nie mam, bo łatwiej było zrzucić winę na wszystko wokół niż spojrzeć sobie w oczy.

Nie chcę już więcej umierać za życia.

Nie chcę się budzić w nienawiści do siebie.

Nie chcę znów tłumaczyć sobie, że to ostatni raz.

Chcę żyć.

Bez wspomagaczy, bez wymówek, bez fałszu.

Nie obiecuję sobie cudów.

Nie składam przysiąg, bo wiem, że życie bywa złośliwe. Ja dla siebie bywam złośliwa.

Ale dziś w tej jednej, małej chwili znowu wiem, co tracę.

I wiem, że więcej tego nie udźwignę…

A może znów się po prostu mylę..?

Autor: Anais Crow

Oddanie nie jest słabością.

To odwaga — powiedzieć: zostaję, mimo że mogłabym odejść.

To nie utrata siebie, tylko świadome podzielenie przestrzeni tej wewnętrznej, tej, którą zwykle chronię najbardziej.

Przy nim nie boję się utracić kontroli.

Bo wiem, że jej nie wykorzysta.

Że jeśli się na nim oprę, nie stanie się ciężarem, tylko podporą.

Nie walczę z nim, nie udowadniam po prostu jestem.

I to „bycie” ma w sobie więcej mocy niż jakiekolwiek deklaracje.

Oddanie nie ma nic wspólnego z uległością.

To akt zaufania, w którym serce mówi: nie muszę się bronić.

I w tym właśnie jest siła w rezygnacji z tarczy, gdy już wiesz, że nikt nie będzie celował.

Autor: Anais Crow

Zaćpania mają to do siebie, że potrafią otworzyć oczy tylko nie w ten sposób, w jaki człowiek by chciał.

To nie są już te wizje sprzed lat, ten „magiczny haj”, lekkość bytu i złudne poczucie wolności.

Terapia zabrała mi komfort ćpania. Rozebrała cały mechanizm na części, rozbroiła iluzję.

I teraz, gdy biorę, nie czuję już euforii.

Czuję wstyd.

Czuję winę.

Czuję, że każda kreska jest ciosem wymierzonym we mnie.

Nie ma już ulgi. Jest spięcie, nerwowość, ciągła czujność.

Myśl, że wszyscy widzą. Że po mnie widać.

Że moje ciało mnie zdradza.

Że każdy gest, każde spojrzenie jest lustrem, w którym odbija się prawda, której tak bardzo chciałabym uniknąć.

I to wystarcza, żeby bolało psychicznie.

Ale ja jakby tego było mało dokładam do tego ból fizyczny.

Maltretuję swoje ciało.

Zadaję mu cierpienie w ramach pokuty, jakby każdy ślad, każde ukłucie mogło odkupić to, co zrobiłam.

Jakbym mogła krwią spłukać wstyd z własnej skóry.

I tak toczy się to błędne koło.

Ciągle od nowa.

Wchodzę w nie świadomie, jakbym sama była katem i ofiarą jednocześnie.

Zastanawiam się, ile jeszcze muszę zobaczyć, ile razy się przewrócić, ile razy umrzeć kawałek po kawałku, żeby w końcu zrozumieć.

Co jeszcze musi się wydarzyć, żeby już nigdy więcej nie sięgnąć po ten cholerny narkotyk?

Autor: Anais Crow

Znowu uciekłam.

Nie przed światem, nie przed ludźmi przed sobą.

To najtrudniejsza ucieczka, bo gdziekolwiek się nie pójdzie, siebie zabiera się ze sobą.

Zmęczyło mnie to wszystko rzeczywistość, codzienność, ta nieznośna świadomość, że można być tak blisko światła, a i tak znowu wybrać ciemność.

Nie było w tym impulsu ani szaleństwa.

To było zmęczenie, rezygnacja, poddanie.

To pęknięcie, które narastało miesiącami, w końcu rozsadziło wszystko, co zbudowałam.

Znowu runęłam.

Z mojej decyzji, mojego wyboru.

Nie mogę zrzucić winy na nikogo i nic.

Zrobiłam to sama, tak jak zawsze metodycznie, konsekwentnie, wbrew rozsądkowi.

Wszystkie wnioski, które wypracowałam przez te miesiące, wszystkie lekcje, przemyślenia w jednej chwili przestały mieć znaczenie.

Nie zrezygnowałam z dragów.

Zrezygnowałam z siebie.

Z tej wersji mnie, która chciała żyć, walczyć, czuć.

Z tej, która potrafiła spojrzeć w lustro bez wstydu.

Pozwoliłam, żeby przekroczono moją granicę ale to ja ją rozmyłam, rozpuściłam jak atrament w wodzie.

Zanieczyściłam swój umysł, swoje ciało, duszę.

Może naprawdę jeszcze za mało widziałam, może za mało bolało, żeby nauczyło.

A może po prostu chciałam na chwilę nie czuć niczego.

Nie poczułam nic.

Ani ulgi, ani ekstazy, ani zapomnienia.

Tylko pustkę głębszą niż kiedykolwiek wcześniej.

Taką, która wciąga jak bagno i odbija w sobie jedynie twarz, której nie chcę już znać.

A teraz zbieram skutki tej pustki.

Fizyczne.

Realne.

Bolesne.

Każdy ból, każda łza, każdy spazm ciała to rachunek, który wystawiłam samej sobie.

I wiem, że muszę go spłacić do ostatniego oddechu.