Łańcuchy pamięci

Autor: Anais Crow

Nie wszystkie głosy w mojej głowie są moje.

Niektóre odziedziczyłam.

Inne wdrukowano mi w momentach, kiedy byłam za słaba, żeby się bronić.

Jeszcze inne stworzyłam sama z lęku, ze wstydu, z potrzeby przetrwania.

Ten wewnętrzny dialog trwa nieustannie.

Kiedy się potykam.

Kiedy odnoszę sukces.

Kiedy coś tracę.

Kiedy coś dostaję.

I przez długi czas brałam za prawdę ten głos, który był najbardziej surowy.

Ten, który mówił:

– „znowu nie wystarczyłaś”,

– „zaraz wszystko zepsujesz”,

– „nie wolno ci się rozluźnić”,

– „nie zasługujesz aż tak”.

Myślałam, że to rozsądek.

Że to forma kontroli.

Że to bezpieczeństwo.

A to był tylko wewnętrzny kat w eleganckim przebraniu troski.

Dorosłość zaczyna się w momencie, kiedy orientujesz się, że nie każdy głos w twojej głowie ma rację.

I że niektóre trzeba… wychować od nowa.

Bo jeśli całe życie słyszysz krytykę, to zaczynasz ją powtarzać sama sobie, jak pacierz.

Jak coś świętego.

Jak prawdę objawioną.

A to tylko nauczony odruch.

Dziś uczę się mówić do siebie inaczej.

Nie łagodnie w sposób cukierkowy.

Ale uczciwie i bez przemocy.

Zamiast:

„Zawaliłaś” — mówię:

„Byłaś zmęczona”.

Zamiast:

„Jesteś słaba” — mówię:

„Przetrwałaś więcej, niż było do udźwignięcia”.

Zamiast:

„Musisz jeszcze bardziej” — mówię:

„Wystarczy na dziś”.

To nie jest dialog idealny.

Czasem stary głos wraca.

Czasem podnosi ton.

Czasem wygrywa na moment.

Ale już wiem jedno:

to ja wybieram, którego głosu słucham częściej.

I to jest realna władza.

Cicha.

Niewidoczna.

Ale potężna.

Są takie momenty, kiedy człowiek staje przed sobą jak przed lustrem, które nie kłamie.

Nie pudruje.

Nie wygładza zmarszczek, nie filtruje blizn, nie skraca cieni pod oczami.

Po prostu pokazuje surowe, nago, bez kontekstu.

I właśnie wtedy zaczyna się najciekawsze.

Bo dotknięcie prawdy o sobie to nie jest delikatne muśnięcie opuszką palca.

To bardziej jak przyłożenie dłoni do rozgrzanego metalu.

Najpierw szok.

Potem ból.

A na końcu ulga, że wreszcie czujesz coś prawdziwego.

Prawda bywa brutalna szczególnie ta o własnych słabościach.

O mechanizmach, które ciągnęły cię w dół.

O decyzjach, które bolały bardziej, niż jesteś w stanie przyznać głośno.

O przyzwyczajeniach, które były jak autocenzura wygodne, znajome, ale trujące.

Ale kiedy odważysz się dotknąć tego miejsca, które zawsze omijałaś…

Zaczyna się przełom.

Bo prawda to nie jest kara.

To latarnia.

Nie świeci po to, żeby wypominać błędy.

Tylko po to, żeby pokazać, którędy iść, kiedy wszystko inne wydaje się ciemne.

To właśnie prawda sprawia, że przestajesz błądzić jak we mgle.

Nagle widzisz, gdzie kończy się cudze oczekiwanie, a zaczyna twoje życie.

Gdzie twoje „muszę” zamienia się w „już nie chcę”.

Gdzie twoje „może kiedyś” dojrzewa do „teraz”.

Dotknięcie prawdy boli.

Ale ból to tylko sygnał, że żyjesz.

Że jesteś w drodze.

Że już nie boisz się poznać siebie tak naprawdę.

A kiedy ta prawda przestaje parzyć — zamienia się w siłę.

Autor: Anais Crow

Cisza to dziwna bestia.

Jednych uspokaja, innych gryzie po kostkach. A mnie… mnie uczy.

Bo kiedy zrzucam z siebie cały ten hałas dnia codziennego — obowiązki, ludzi, oczekiwania, role nagle słyszę coś, co wcześniej było zakopane pod gruzem.

Siebie.

W tej ciszy nie ma filtrów.

Nie ma eleganckiej narracji.

Nie ma maski, pod którą można ukryć brzydkie myśli.

Jest tylko to, co naprawdę czuję nawet jeśli jest to niewygodne jak kamyk w bucie, który drażni przy każdym kroku.

I nagle zauważam, że świat wcale nie musi krzyczeć.

On zawsze mówił.

To ja byłam za głośna.

W ciszy wychodzą na powierzchnię sprawy, które chciałam zepchnąć na jutro.

Lęki, które próbowałam przykryć aktywnością.

Prawdy, które zamiatałam pod dywan.

I nie — cisza nie pyta, czy jestem gotowa. Ona po prostu wchodzi i siada naprzeciwko jak ktoś, kto ma prawo zadawać pytania.

A ja milknę, bo wiem, że jeśli odpowiem choćby półsłówkiem odkryję coś, co trudno potem „odwidzieć”.

Ale właśnie w tym tkwi magia.

Cisza to nie pustka.

To przestrzeń, która robi miejsce na nowe wnioski.

To moment, w którym zanika chaos, a pojawia się zarys czegoś, co przypomina kierunek. Albo chociaż pierwsze światło gdzieś daleko w tunelu.

Kiedy milknę przestaję walczyć ze światem.

Zaczynam słuchać siebie.

I czasem ta jedna chwila słuchania potrafi zmienić więcej niż lata gadania.

Autor: Anais Crow

Przeszłość nie wraca jak film.

Nie woła Cię po imieniu, nie puka w szybę w środku nocy.

Ona jest dużo sprytniejsza.

Wchodzi tylnymi drzwiami w reakcjach, w lękach, w historiach, które odtwarzasz, zanim zdążysz pomyśleć.

Pułapki przeszłości nie mają formy konkretnych wspomnień.

Mają formę nawyków.

To te momenty, kiedy reaguje za mocno, chociaż sytuacja była mała.

Kiedy uciekam, choć nikt mnie nie goni.

Kiedy odpycham, zanim ktoś zdąży podejść bliżej.

Kiedy chce kochać, ale ciało pamięta ból i robi krok w tył, zanim moja głowa zdąży powiedzieć „spokojnie”.

Przeszłość działa jak ukryty narrator Twojego życia ten, którego nigdy nie prosisz o komentarz, a on i tak mówi pierwszy.

To z niej bierze się:

• automatyczny wstyd,

• strach przed bliskością,

• nadmierna czujność,

• potrzeba kontroli,

• powtarzanie starych schematów z uporem godnym greckiej tragedii.

Bo choć dziś jestem w innym miejscu, z innymi ludźmi, z innym sercem moje ciało nadal pamięta to, czego wtedy musiało się nauczyć, żeby przetrwać.

Największa pułapka przeszłości?

Że jeśli jej nie zobaczysz, będziesz myśleć, że to wszystko jest „normalne”.

Że zawsze tak reagujesz.

Że tacy są ludzie.

Że życie po prostu tak wygląda.

A to nieprawda.

To tylko echo.

Głośne, uparte, czasem cholernie przekonujące ale nadal tylko echo.

I dopiero gdy zaczynasz przyglądać się temu naprawdę, widzisz, że:

nie każdy zły scenariusz musi się powtórzyć,

nie każdy dotyk jest zagrożeniem,

nie każda cisza oznacza odrzucenie.

Ale żeby to zrozumieć, trzeba najpierw złapać przeszłość za rękę i powiedzieć jej jasno:

„Wiem, że mnie ukształtowałaś. Ale nie będziesz mnie prowadzić dalej.”

To jest pierwszy krok do wolności.

Nie spektakularnej.

Nie tej na Instagram.

Ale tej, którą czuć w środku — cichej, stabilnej, Twojej.

Autor: Anais Crow

Są mapy, które prowadzą przez miasta.

Są mapy, które prowadzą przez wspomnienia.

A są też takie, które prowadzą do środka i te są zawsze najtrudniejsze.

Ten cykl nie będzie o tym, co przeżyłam.

Nie będzie o błędach.

Nie będzie o przeszłości.

To będzie cykl o tym, co dzieje się w ciszy, kiedy w końcu siadam sama ze sobą.

O spojrzeniu w miejsca, które całe życie próbowałam ominąć.

O pytaniach, które bolą bardziej niż odpowiedzi.

O warstwach, które trzeba zdjąć, zanim zacznie się oddychać naprawdę.

To nie jest psychologia.

To geologia psychiki rozkładanie własnej konstrukcji na osady, pęknięcia, skały macierzyste.

To jest „tu boli”, „tu rośnie”, „tu muszę jeszcze wrócić”.

I pierwszy raz w życiu robię to nie po to, by kogoś zadowolić.

Tylko po to, by wreszcie zrozumieć siebie.

Autor: Anais Crow

Ten cykl miał być analizą.

Rozbiórką tego, co w nas najgłośniejsze, najbardziej uparte, najbardziej raniące.

Ale wyszedł z tego nie tylko opis mechanizmów wyszedł portret człowieka, który zaczyna widzieć siebie bez filtrów.

Bo „Anatomia umysłu” nie jest o teorii.

Nie jest o psychologicznych hasłach, które można przepisać z podręcznika.

To jest o tym, co dzieje się naprawdę, kiedy zamykają się drzwi, a zostaje tylko cisza i ty z całą swoją historią, która albo cię ciągnie w dół, albo w końcu zaczyna cię uczyć.

W tym cyklu było wszystko, co najważniejsze:

Świadomość pierwszy moment, w którym przestajesz udawać.

Pułapki przeszłości te same, do których wracamy z uporem, bo znamy je lepiej niż wolność.

Mechanizmy obronne wszystkie te sprytne sposoby, którymi próbowałyśmy oszukać same siebie.

I wreszcie przebaczenie rozmowa, od której najchętniej byś uciekła, bo wymaga najwięcej odwagi.

Razem tworzą mapę. Nie idealną, nie prowadzącą wprost.

Ale prawdziwą.

I może właśnie o to chodzi o zobaczenie, że uzdrawianie to nie triumfalny marsz.

To bardziej powolne, uparte przesuwanie granicy między tym, kim byłaś, a tym, kim już nie musisz być.

„Anatomia umysłu” nie kończy historii.

Otwiera kolejną.

Bo kiedy człowiek zaczyna rozumieć siebie, wtedy dopiero może zacząć budować coś nowego nie na zgliszczach, nie na fikcji, nie na nawykach, tylko na świadomości.

A teraz… możemy iść dalej.

Do głębszej analizy.

Do nowych tematów.

Do nowej wersji ciebie, która już nie patrzy w przeszłość jak w wyrok, tylko jak w punkt wyjścia.

Autor: Anais Crow

Przebaczenie sobie nie wygląda jak scena z filmu, gdzie bohaterka patrzy w lustro, wzdycha i nagle wszystko staje się jasne.

Nie.

To bardziej przypomina stanięcie naprzeciwko kogoś, kogo najbardziej zawiodłaś i tą osobą jesteś ty.

To rozmowa, której unika się latami.

Bo jak spojrzeć sobie w oczy i powiedzieć „przepraszam”, kiedy wiesz, ile razy sama siebie zdradziłaś?

W ilu momentach uciekłaś zamiast zostać?

I ilu ludziom pozwoliłaś wejść do swojej historii, chociaż w głębi wiedziałaś, że zaglądają tam tylko po to, by zabrać, nie dać?

Przebaczenie sobie nie przychodzi z miękkością.

Przychodzi z bólem.

Z krzykiem, którego nikt nie słyszy, bo rozgrywa się pod żebrami, w tej samej klatce, w której latami tłukła się twoja samotność.

Ale w pewnym momencie zaczynasz rozumieć, że jeśli nie wyciągniesz ręki do siebie, to nikt tego za ciebie nie zrobi.

Nikt nie przeprosi za ciebie.

Nikt nie odda ci tych nocy, tych lat, tych decyzji, które podjęłaś, bo inaczej nie umiałaś.

I wtedy przychodzi najważniejsza część tej rozmowy:

zobaczyć siebie taką, jaką byłaś i nie odwrócić wzroku.

Nie wybielać.

Nie umniejszać.

Nie dopisywać teorii, które mają usprawiedliwić.

Tylko zobaczyć: „tak, to ja. Zrobiłam to. I mimo tego dalej zasługuję, by iść dalej.”

Przebaczenie sobie nie kasuje przeszłości.

Nie leczy od razu ran.

Ale przestaje je rozdrapywać.

To moment, w którym przestajesz być własnym katem.

W którym pierwszy raz od dawna mówisz do siebie nie jak do wroga, ale jak do kogoś, kto przeżył więcej, niż ktokolwiek miał prawo wymagać.

I właśnie wtedy kiedy najmniej w to wierzysz coś w środku cichnie.

Nie dlatego, że zapomniałaś.

Ale dlatego, że przestałaś siebie karać.

To jest przebaczenie.

Najtrudniejsza rozmowa.

Najdłuższa droga.

Największa ulga.

Autor: Anais Crow

Miłość i komfort w relacji są piękne, ale do życia to za mało.

Bo miłość sama nie ugotuje obiadu, nie zrobi przelewu, nie ogarnie terminów ani codziennych spraw.

Miłość sama nie odciąży mnie od obowiązków, nie zapewni bezpieczeństwa, nie ruszy do przodu, jeśli trzeba.

Nie chcę myśleć za nas dwoje. Nie chcę być matką we własnym związku.

Nie chcę tłumaczyć, przypominać, czekać, aż coś wreszcie ruszy.

Nie chcę już wchodzić w schemat, w którym ja wszystko planuję, ja wszystko załatwiam, ja wszystko ogarniam.

Chcę faceta, który:

– ogarnia rzeczywistość,

– planuje, myśli do przodu,

– odciąża mnie od zmartwień i obowiązków,

– bierze odpowiedzialność za nas,

– finansowo zabezpiecza nas,

– chce się rozwijać i iść po więcej.

Dziś wiem jedno: jeśli ktoś tego nie potrafi i nie widzi potrzeby, żeby zacząć to już nic się nie zmieni.

I wkurwienie, które w sobie czuję, jest w pełni uzasadnione.

Bo nie ma nic gorszego niż bycie dorosłym za dwoje.

Nie chodzi o brak miłości. Chodzi o prawdziwe partnerstwo.

I tego będę wymagać od siebie, od życia i od ludzi, których wpuszczam do swojego świata.

Autor: Anais Crow

Decyzje rzadko rodzą się w ciszy.

Nie powstają w chwili spokoju, przy filiżance kawy, kiedy życie jest poukładane jak półki w katalogu.

Najważniejsze decyzje rodzą się w chaosie.

W momencie, kiedy wszystko w tobie krzyczy, żeby zrobić to, co znane.

W momencie, kiedy ręka sama sięga po stary schemat, jakby była sterowana z zewnątrz.

To właśnie wtedy pojawia się siła woli.

Nie jako heroiczny zryw, nie jako wielka deklaracja na Instagramie.

Pojawia się jak szept:

„nie tym razem”.

Siła woli to najcichsza forma odwagi.

Nie błyszczy.

Nie daje natychmiastowej nagrody.

Nie ma w niej fajerwerków, ani euforii.

To nie jest energia to jest wybór.

Powtarzany, czasem co pięć minut, aż do znudzenia.

Bo prawda jest taka:

nie musisz być silna przez całe życie.

Wystarczy, że jesteś silna w momencie.

W tej jednej sekundzie, w której decydujesz, czy wchodzisz w dawną dziurę, czy omijasz ją, nawet jeśli cały organizm domaga się upadku.

Siła woli to umiejętność powiedzenia „nie” czemuś, co dawało natychmiastową ulgę.

I powiedzenia „tak” temu, co dopiero po czasie przyniesie spokój.

To budowanie nowej siebie na gruzach starych nawyków.

Bez gwarancji.

Bez pewności.

Bez oklasków.

Ale z jednym, jedynym faktem, którego nikt ci nie odbierze:

to TY decydujesz.

Nie głód.

Nie strach.

Nie przeszłość.

Nie impuls.

Nie schemat.

Ty.

I może właśnie dlatego ten moment jest taki potężny bo przez ułamek sekundy stajesz twarzą w twarz z prawdą o sobie.

I wybierasz.

Autor: Anais Crow

Przeszłość nie znika tylko dlatego, że nie chcemy o niej mówić.

Ona siedzi w gestach, w reakcjach, w decyzjach czasem tak subtelnie, że nawet nie zauważasz, kiedy przejmuje za ster.

To jest właśnie pułapka.

Nie wielki dramat, nie spektakularny upadek.

Pułapka to powtórzenie.

Ten sam wybór w innym opakowaniu.

Ta sama emocja w nowym scenariuszu.

Ten sam ból przebrany za coś znajomego.

Przeszłość ma swoje echa, a echo jest podstępne:

nie brzmi jak głos z dawnych lat, tylko jak Twoja własna intuicja.

Jak odruch.

Jak przekonanie, że „tak już mam”.

Czasem łapiesz się na tym, że reagujesz szybciej, niż jesteś w stanie pomyśleć.

Że bronisz się tam, gdzie nikt na ciebie nie atakuje.

Albo atakujesz tam, gdzie jesteś po prostu przestraszona.

Że wchodzisz w znajomy schemat, choć przysięgałaś sobie, że już nigdy w nim nie wylądujesz.

Bo przeszłość ma swoją logikę.

Okrutną, ale logiczną.

Chce cię chronić przed tym, co bolało kiedyś,

a jednocześnie pcha cię prosto w to, co boli najbardziej.

I dopiero, gdy zatrzymasz się na moment, widzisz prawdę:

nie powtarzasz błędów dlatego, że jesteś słaba.

Powtarzasz je, bo są znane.

A znane zawsze wydaje się bezpieczniejsze niż nieznane.

Nawet jeśli kosztuje cię to spokój, zdrowie, relacje, siebie.

Pułapki przeszłości nie znikają, kiedy je nazwiesz.

Ale kiedy je nazwiesz — przestają być niewidzialne.

To pierwszy raz, kiedy możesz powiedzieć:

„widzę cię, ale nie muszę już za tobą iść”.

Bo świadomość nie cofa bólu.

Ale daje wybór tam, gdzie wcześniej był tylko automatyzm.

Autor: Anais Crow

Czasami wydaje się, że wszystko dzieje się samo.

Że jesteś tylko pasażerem własnego życia, a decyzje, które podejmujesz, są efektem czegoś większego, niewidzialnego.

Ale prawda jest brutalna: to Ty byłaś architektem tej siatki.

Każdy nawyk, każda ucieczka, każdy impuls to cegiełki, które układały się w labirynt, z którego nie było łatwego wyjścia.

Narkotyki nie były przyjaciółmi ani wrogami. Były lustrem.

Odbijały to, czego nie chciałam zobaczyć: lęk, pustkę, gniew, samotność.

I każda decyzja, żeby sięgnąć po kolejny środek, była jednocześnie wybawieniem i pułapką.

Mechanizmy uzależnienia działają na granicy świadomości.

Na autopilocie powtarzasz schematy sprzed lat nie zdajesz sobie sprawy, że powielasz te same błędy, których kiedyś nienawidziłaś.

Twoje ciało pamięta, twój umysł pamięta, twoje emocje pamiętają.

I choć chcesz zmiany, ciągle wybierasz znane ścieżki, bo strach przed nieznanym jest głośniejszy niż pragnienie wolności.

Ale świadomość zaczyna wkradać się cicho, jak światło przez szczelinę w drzwiach.

Najpierw dostrzegasz moment, w którym powtarzasz schemat.

Potem emocję, którą próbujesz stłumić.

Potem impuls, który kiedyś był nie do powstrzymania.

A w końcu decyzję: „teraz mogę inaczej”.

To dopiero początek.

Ale każdy krok w tę stronę jest odbudową fundamentów, które kiedyś rozpadły się pod ciężarem ucieczki.

Każdy moment, w którym zatrzymujesz się, żeby zobaczyć, co kieruje Twoim wyborem, to krok w stronę prawdziwej wolności.

Bo mechanizmy uzależnienia nie są czymś, co trzeba pokonać w pojedynkę.

Są mapą. Mapą do siebie samej.

Autor: Anais Crow

Nie wszystko w życiu da się zobaczyć gołym okiem.

Nie wszystko da się dotknąć.

Niektóre rany są niewidoczne, a ścieżki, które wyznaczają nasze decyzje, prowadzą przez labirynt, którego nie widać na mapie.

To próba wejścia w głąb własnego umysłu.

W miejsce, gdzie przeszłość, nawyki, lęki i mechanizmy uzależnienia splatają się w skomplikowaną sieć.

Nie po to, żeby moralizować.

Nie po to, żeby dawać gotowe recepty.

Chodzi o to, by zobaczyć siebie prawdziwą.

Zrozumieć, dlaczego podejmujesz takie, a nie inne decyzje.

Przyjrzeć się pułapkom, w które wpadłaś, i odkryć momenty, w których możesz wybrać inaczej.

Każdy wpis będzie jak lustro czasem bolesne, czasem nieoczekiwanie jasne.

Nie ukrywam, że będzie surowo.

Ale w tym surowym odbiciu kryje się siła: możliwość spojrzenia w siebie i odzyskania wolności, której kiedyś brakowało.

To wpisy o świadomości, o przebaczeniu, o sile woli i o powrocie do siebie.

O tym, że poznanie własnego umysłu to nie luksus, lecz konieczność.

Autor: Anais Crow

Na końcu tej drogi nie stoi żadna cudowna przemiana.

Nie ma fanfar, nie ma objawienia, nie ma zasłony, która nagle spada ze świata.

Jest ciało. Twoje.

Zmęczone, poobijane, pamiętające więcej niż chciałabyś przyznać.

Ciało, które nauczyło się żyć w ekstremach między euforią a nicością, między bólem a odrętwieniem.

I jest jeszcze jedno: świadomość.

Ta cicha, niewygodna, uparta.

Ona nie krzyczy. Ona pyta:

„Co teraz?”

Bo gdy kończy się chemia, kończy się fikcja.

Zostaje rzeczywistość, która nie obiecuje szybkich wygranych.

Zostają zmysły, które trzeba nauczyć czuć od nowa.

Zostaje pożądanie, które trzeba zrozumieć na trzeźwo nie jako spektakl, tylko jako spotkanie.

Zostaje bliskość, która nie robi fajerwerków, ale potrafi leczyć w ciszy.

Ten cykl nie jest o narkotykach.

Nie jest o seksie.

Jest o powrocie do domu, który porzuciłaś dawno temu do własnego ciała.

Do granic, które się odbudowują.

Do zmysłów, które przestają kłamać.

Do prawdy, która nie musi być idealna, żeby była Twoja.

I niech to będzie puenta:

Nie wracasz do siebie po to, żeby być tą „sprzed”.

Wracasz po to, żeby być tą, która już wie.

Która czuje.

Która wybiera.

A jeśli to dopiero początek — tym lepiej.

Najlepsze historie zawsze zaczynają się wtedy, gdy wysychają resztki dawnych iluzji.

Autor: Anais Crow

Bliskość trzeźwieje wolniej niż ciało.

Ona też musi się odzwyczaić od iluzji od spektaklu, od udawanej namiętności, od dotyku, który był bardziej transakcją niż spotkaniem.

A potem przychodzi ten moment, w którym ktoś kładzie dłoń na Twojej skórze…

i nic spektakularnego się nie dzieje.

Nie spadają gwiazdy. Nie ma euforii.

Jest ciepło. I spokój.

I właśnie to przeraża najbardziej.

Bo czułość na trzeźwo jest tak cholernie prawdziwa, że nie da się jej przykryć żadnym hałasem.

Niczego nie podkręca. Niczego nie fałszuje.

Jest miękka, delikatna, a przez to obnaża dosłownie wszystko.

Z czasem uczysz się, że bliskość nie musi prowadzić do seksu.

Że nie jest zadaniem, performansem, kolejnym potwierdzeniem własnej wartości.

Może być westchnieniem między słowami.

Przesunięciem dłoni po plecach.

Oddechem w okolicy szyi.

Albo milczeniem, w którym nagle nie jesteś sama.

Odkrywasz, że pożądanie nie musi niszczyć, spalać, wypłukiwać z sił.

Może być formą obecności świadomej, czułej, uziemiającej.

Może być jak dotyk na ranie, który niczego nie pogarsza tylko przypomina, że gojenie też jest procesem.

I może pierwszy raz w życiu bliskość nie jest ucieczką.

Jest powrotem.

Autor: Anais Crow

Najpierw boli ciało.

Nie dlatego, że brakuje substancji tylko dlatego, że brakuje intensywności.

Czujesz, jakby ktoś odciął ci prąd. Jakbyś oddychała w próżni.

Nie ma ognia, nie ma błysku, nie ma nic.

Ciało pamięta każdą eksplozję dopaminy, każdą falę rozkoszy, każdy skurcz, który wydawał się sensem istnienia.

Teraz nie ma tego niczego.

I to właśnie boli najbardziej.

Zmysły wariują.

Skóra staje się obca, dotyk zbyt suchy, zbyt prawdziwy.

Pożądanie nie przychodzi, a jeśli już, to bez koloru.

Nie ma tej drgającej magii, tej chorej intensywności, która zamieniała cię w ogień.

To, co kiedyś było życiem, teraz jest ciszą po burzy.

Ale w tej ciszy zaczyna się coś innego.

Nie ekstaza, nie szał tylko powolny powrót czucia.

Prawdziwego, nie chemicznego.

Ciało zaczyna uczyć się dotyku od nowa, jakby było dzieckiem.

Nie ufa mu, bo kiedyś dotyk był przemocą, a rozkosz karą.

Teraz musi rozpoznać różnicę.

Głód nie znika.

Tylko zmienia kształt.

Już nie jest krzykiem, a szeptem: „żyj”.

Bez chemii, bez sztucznego ognia, bez iluzji.

Zwyczajnie.

Z bólem, ale prawdziwie.

Bo ostatecznie uzależnieni byliśmy nie od narkotyków.

Tylko od poczucia, że coś w końcu nas porusza.

Że coś daje sens.

A prawda jest taka, że sens nigdy nie był w chemii.

Był w tym, że wciąż potrafimy czuć nawet jeśli teraz boli.