Łańcuchy pamięci

Autor: Anais Crow

Pisanie nie jest dla mnie hobby.

Nie jest też „ładnym zajęciem na wieczór”.

Pisanie jest sposobem, żeby się nie rozpaść.

Są rzeczy, których nie da się wypowiedzieć na głos.

Bo brzmią zbyt surowo. Bo nikt nie wie, co z tym zrobić. Bo ludzie mają tendencję do pocieszania zamiast słuchania.

A papier nie przerywa.

Pisanie przyjmuje wszystko.

Nie ocenia.

Nie mówi: „będzie dobrze”.

Nie próbuje naprawiać.

Po prostu pozwala mi zobaczyć, co naprawdę dzieje się we mnie.

Kiedy piszę, chaos zaczyna mieć kształt.

Emocje przestają być mgłą.

Myśli, które krążą bez końca, w końcu gdzieś siadają.

To jest porządkowanie siebie.

Czasem piszę, żeby zrozumieć.

Czasem, żeby wyrzucić.

Czasem, żeby nie wrócić tam, gdzie już byłam.

Pisanie jest moim dowodem, że jestem obecna.

Że nie uciekam całkiem.

Że patrzę.

Że nazywam.

I może najważniejsze:

Pisanie pozwala mi zobaczyć, jak bardzo się zmieniam.

Bo kiedy wracam do starych tekstów, widzę osobę, która wtedy żyła inaczej.

Czuła inaczej.

Nie wiedziała jeszcze tego, co wiem dziś.

To jest zapis procesu.

Nie tworzę literatury dla efektu.

Nie piszę, żeby imponować.

Piszę, bo to jest mój sposób na przetrwanie w prawdzie.

Piszę, bo w świecie, który ciągle krzyczy, słowa na papierze są jedynym miejscem, gdzie mogę mówić szeptem.

Piszę, bo czasem tylko tak potrafię być naprawdę ze sobą.