Łańcuchy pamięci

Autor: Anais Crow

Ten etap był potrzebny. Nie po to, żeby się w nim urządzić, tylko żeby przez niego przejść.

Dużo emocji.

Dużo myśli.

Dużo rzeczy nazwanych po raz pierwszy bez znieczulenia.

I wystarczy.

Nie chcę już rozbierać siebie na czynniki pierwsze.

Nie chcę kolejnych wiwisekcji, definicji, doprecyzowań.

To, co miało zostać zobaczone, zostało zobaczone.

To, co miało zaboleć, zabolało.

To, co miało się domknąć, właśnie się domyka.

Ten czas nauczył mnie jednego, bardzo prostego faktu:

świadomość nie służy do rozpamiętywania. Służy do wybierania.

Wybierania spokoju zamiast napięcia. Ciszy zamiast tłumaczeń. Selekcji zamiast reaktywności.

Już nie muszę wszystkiego rozumieć na głos.

Nie muszę nikomu udowadniać, że wiem, co robię.

Nie muszę opowiadać całej drogi — wystarczy, że idę dalej.

Zamykam ten rozdział bez żalu. Ale też bez sentymentu.

To nie było „błąd” ani „porażka”.

To był proces, który wykonał swoją pracę.

Dziś interesuje mnie jakość tego, co będzie.

Inne tematy.

Inne perspektywy.

Inne energie.

To miejsce zostawiam za sobą. Nie dlatego, że było złe.

Tylko dlatego, że nie jest już aktualne.

Idę dalej. Lżej. Czyściej.

Bez potrzeby oglądania się za siebie.