Autor: Anais Crow
Nowe oczy to nie prezent. To konsekwencja.
Bo kiedy zaczynasz widzieć wyraźnie, nie da się już „nie zauważać”. Nie da się wrócić do półcieni, do niedopowiedzeń, do relacji opartych na iluzji, że „jakoś to będzie”.
I nagle dzieje się rzecz niewygodna. Nowe oczy zaczynają widzieć za dużo. Relacje, które nie nadążają Zaczynasz dostrzegać, że niektóre więzi istnieją tylko dlatego, że wcześniej byłaś bardziej ślepa. Albo bardziej głodna. Albo bardziej gotowa brać na siebie cudze braki.
Teraz widzisz: kto stoi w miejscu, kto kręci się w kółko, kto mówi o zmianie, ale żyje dokładnie tak samo.
I to boli. Bo nie chodzi o to, że oni są „źli”.
Chodzi o to, że Ty już tam nie jesteś. Samotność nowego etapu Jest taki moment, w którym nowe oczy zostawiają człowieka samego. Nie dlatego, że nikogo nie ma.
Tylko dlatego, że nie każdy może iść dalej. To nie jest samotność dramatyczna. To samotność przejściowa.
Cicha. Trzeźwa. Bez fajerwerków.
Taka, która mówi:
„Albo będziesz sobą, albo będziesz czyimś kompromisem.”
Brak powrotu
Najtrudniejsze w nowym widzeniu jest to, że nie da się go wyłączyć. Można próbować. Można się oszukiwać. Można jeszcze raz wejść w stare układy.
Ale ciało już wie. Umysł już wie. I coś w środku zaczyna się buntować.
Nie potrafisz już: tłumaczyć cudzych zaniedbań, ratować tych, którzy nie chcą się ratować, udawać, że to „tylko gorszy moment”.
Nowe oczy nie robią z Ciebie lepszej. Robią Cię odpowiedzialną za siebie. Za decyzje. Za wybory. Za to, komu pozwalasz być blisko.
I tak — czasem oznacza to odejścia bez pożegnań. Nie z braku klasy. Z braku sensu dalszego tłumaczenia.
Bo nowe oczy nie krzyczą. One widzą. A widzenie zobowiązuje.
Łańcuchy pamięci 
Dodaj komentarz