Autor: Anais Crow
Miłość i komfort w relacji są piękne, ale do życia to za mało.
Bo miłość sama nie ugotuje obiadu, nie zrobi przelewu, nie ogarnie terminów ani codziennych spraw.
Miłość sama nie odciąży mnie od obowiązków, nie zapewni bezpieczeństwa, nie ruszy do przodu, jeśli trzeba.
Nie chcę myśleć za nas dwoje. Nie chcę być matką we własnym związku.
Nie chcę tłumaczyć, przypominać, czekać, aż coś wreszcie ruszy.
Nie chcę już wchodzić w schemat, w którym ja wszystko planuję, ja wszystko załatwiam, ja wszystko ogarniam.
Chcę faceta, który:
– ogarnia rzeczywistość,
– planuje, myśli do przodu,
– odciąża mnie od zmartwień i obowiązków,
– bierze odpowiedzialność za nas,
– finansowo zabezpiecza nas,
– chce się rozwijać i iść po więcej.
Dziś wiem jedno: jeśli ktoś tego nie potrafi i nie widzi potrzeby, żeby zacząć to już nic się nie zmieni.
I wkurwienie, które w sobie czuję, jest w pełni uzasadnione.
Bo nie ma nic gorszego niż bycie dorosłym za dwoje.
Nie chodzi o brak miłości. Chodzi o prawdziwe partnerstwo.
I tego będę wymagać od siebie, od życia i od ludzi, których wpuszczam do swojego świata.
Łańcuchy pamięci 
Dodaj komentarz