Autor: Anais Crow
To miał być wyjątkowy dzień. Święto, w którym miałam poczuć wolność, radość, adrenalinę. W końcu moje urodziny wymarzone, zaplanowane, inne niż wszystkie dotąd. Jechałam pełna oczekiwań, z sercem bijącym szybciej, jakbym miała spotkać się z przeznaczeniem.
A jednak los zadrwił. Stałam na peronie w obcym mieście, zagubiona, z walizką i tysiącem myśli, a nikt po mnie nie przyszedł. Telefon milczał, wiadomości nie docierały. Minuty dłużyły się jak godziny, aż zrozumiałam znowu zostałam sama. Znowu ktoś mnie zawiódł. Świat po raz kolejny przypomniał mi, że jeśli oczekuję cudów od innych, kończę z pustymi rękami.
Zamiast stadionu, trybun i marzeń miałam powrót. Ten sam peron, ten sam ból, tylko serce cięższe o kilka ton. Pociąg wiózł mnie z powrotem do Warszawy, a we mnie pulsowało jedno pytanie: dlaczego zawsze tak?
Wtedy zadzwoniła Ona – moja córka. Mały głos w słuchawce, czysty i niewinny, niosący więcej miłości niż cały świat razem wzięty. „Mamusiu, wszystkiego najlepszego. Nie bądź smutna, nie płacz… bo masz mnie, a ja Cię kocham.”
Łzy popłynęły same. W tej jednej chwili to Ona stała się moim stadionem, moją Żyletą, moim tłumem, który skanduje moje imię. To dla niej miałam wstać, choćby kolejny raz z kolan.
I wtedy, gdy wysiadłam z pociągu w Warszawie, czekała Ona – moja Pyska. Z balonami, prezentem, z szerokim uśmiechem, jak antidotum na całą gorycz dnia. Zamiast ciszy i samotności dostałam śmiech, rozmowę i ciepło. Wieczorem wyszłyśmy do klubu potańczyć, zapomnieć, zagłuszyć ból muzyką i światełkami dyskotek. Przynajmniej na chwilę cień nieudanej wyprawy zniknął.
To były najgorsze i jednocześnie najdziwniejsze urodziny – dzień pełen łez, zawodu, ale i dowodów, że wciąż mam dla kogo żyć i z kim się śmiać.
Łańcuchy pamięci 
Dodaj komentarz