Łańcuchy pamięci

Autor: Anais Crow

Wkraczał w moje życie coraz bardziej i bardziej. Pochłaniał mnie całą, tak jak i ja jego. Byliśmy dwiema niszczycielskimi siłami, które się spotkały a przecież takich sił nie sposób zatrzymać. On stworzył dla mnie nową, mocniejszą zbroję. W całej swojej toksyczności, brutalności i pogardzie dla świata – paradoksalnie – za wszelką cenę starał się wydobyć ze mnie siłę. Codziennie, jak mantrę, powtarzał:

„Jesteś wyjątkowa. Jesteś mądra. Jesteś piękna. Możesz osiągnąć wszystko, jeśli tylko będziesz iść po swoje”.

I ja, krok po kroku, zaczynałam w to wierzyć.

Układ miał być prosty: on czuwa, prowadzi, motywuje, ale nigdy się nie spotkamy. Był jak niewidzialny nauczyciel, cień, który miał mnie nauczyć latać. Ale przecież czynnik ludzki jest zawsze nieprzewidywalny. I padło pytanie: „A może jednak chciałabyś mnie poznać?”.

Z jednej strony byłam gotowa pakować walizkę, a z drugiej bałam się, że czar pryśnie. Że to kolejna iluzja. Ale ciekawość jak zawsze wygrała. Kupił mi bilet. I już siedziałam w samolocie. Nie wiedziałam, kto będzie na mnie czekał. Nie wiedziałam, czy w ogóle ktoś będzie.

W Kolonii serce waliło mi jak młot. Telefon milczał. Byłam przekonana, że skończę siedząc sama na lotnisku. I wtedy zobaczyłam go idzie w moją stronę, z wielkim bukietem róż, w crocsach. Mój „Gruby na bramkę”.

Nie był amantem z filmów, nie miał urody bożyszcza. Twarz bandziora, zwyrola, przestępcy. A jednak… czułam się przy nim jak mała dziewczynka. Zaopiekowana. Patrzyłam w niego jak w obrazek. Najbardziej podobało mi się to, że miał wszystko w dupie. Co ludzie powiedzą. Co pomyślą. Miał cholerne jaja być sobą.

„Zobacz, ja taka paskudna świnia, a obok mnie taka piękna kobieta. Wszyscy zastanawiają się, jak to możliwe powtarzał. A dla mnie to było możliwe, bo nie patrzyłam na wygląd. Patrzyłam na mózg. I pokochałam jego mózg.

Pokazał mi wtedy, że na ludzi trzeba patrzeć z wysoka. Z dziesiątego piętra. Wtedy są mali jak mrówki, nic nie znaczą, bo liczy się tylko jednostka. Przetrwa najsilniejszy. A ja słuchałam, chłonęłam. Jego obecność koiła moje rozszarpane nerwy.

Los, jak zwykle, miał swój plan. Jeden ruch, jeden moment – skręciłam kolano. On wpadł w panikę, jakby to on zrobił mi krzywdę. Wezwał karetkę, siedział ze mną w szpitalu całą noc. Mimo że błagałam lekarzy o brak leków uzależniających, wstrzelili mi podwójną dawkę ketaminy. Mogłam się przekręcić. Ale nie przekręciłam się. Obudziłam się w ortezie, pod kroplówką.

A rano on znów był przy mnie. Nie wyglądało to jak film z happy endem. Bo on miał rodzinę. Kobietę. Dziecko. Wiedzieliśmy o sobie wszyscy. Popieprzony trójkąt. Ona widziała we mnie zagrożenie i jestem pewna, że gdyby mogła, zakopałaby mnie żywcem. Ja chciałam tylko, żeby był. Żeby dalej mnie uczył.

W końcu odwiózł mnie na lotnisko. Wsiadłam do samolotu. Nie wiedziałam, co będzie dalej. Wiedziałam tylko, że cząstka mnie została tam, w Kolonii w jego spojrzeniu, w jego brudnym, bandyckim uśmiechu i w słowach, które paliły się w mojej głowie jak ogień:

„Przetrwa najsilniejszy”.