Autor: Anais Crow
Po tamtej nocy w Luzztro mogłam się zatrzymać. Mogłam powiedzieć „dość” i spróbować ocalić siebie. Ale ja wzięłam z niej coś innego inspirację. Strach, który miał mnie powstrzymać, zmienił się w pretekst do kolejnych eksperymentów.
Zaczęłam traktować narkotyki jak składniki przepisu. Jedna kreska tu, kilka kropel tam, trochę dymu na wierzch i patrzyłam, co zrobi ze mną mieszanka. Jak alchemik, który wierzy, że w końcu odkryje złoto, siedziałam w czterech ścianach i warzyłam własny eliksir zapomnienia.
Każdy eksperyment miał swoje „ale”. Raz budził euforię, raz agresję, innym razem wyrzucał mnie w kosmos i zostawiał tam samą, przerażoną. Ale ja chciałam więcej. Nie bałam się konsekwencji bałam się pustki, która przychodziła, gdy haju brakowało.
To był mój Nowy Rok. Rok mieszania, testowania, sprawdzania granic. Rok, w którym dom zamienił się w laboratorium, a ja w obiekt własnych doświadczeń. Zamiast życia chemia. Zamiast miłości proszek i dym.
Nie widziałam wtedy, że tak naprawdę eksperymentuję tylko z jednym: z tym, jak szybko można sięgnąć dna.
Łańcuchy pamięci 
Dodaj komentarz