Autor: Anais Crow Warszawa przywitała mnie znajomym zapachem spalin, tym ciężkim powietrzem, które pamiętałam z dzieciństwa, gdy biegałam beztrosko po osiedlu. Teraz ten sam zapach mieszał się z lękiem, bo wiedziałam, że idę w nieznane. Warszawa ma to do siebie, że wciąga i pochłania duszę, jeśli nie nauczysz się trzymać własnych granic. Ja jeszcze wtedy…

Autor: Anais Crow Po powrocie z ośrodka wiedziałam jedno nie dam rady. Nie spędziłam zbyt wiele czasu w domu, bo czułam, że powietrze tam dusi. Koleżanka z dzieciństwa, ta która zawsze mówiła wprost, popatrzyła na mnie i rzuciła zdanie, które wbiło się we mnie jak gwóźdź: „Sądzisz, że jesteś gotowa stawić czoła teściowej i jemu?”…

Autor: Anais Crow Nie umiałam tam być. Grupa była młoda, osiemnastolatki, dziewiętnastolatki, które dopiero wchodziły w życie. Ich problemy wydawały mi się obce, inne, a jednocześnie tak samo niszczące. Patrzyłam na nie i czułam, że nie pasuję. Że moje życie, pełne krwi, straty, małżeństwa, dziecka i lat spędzonych w mroku, nie ma wspólnego języka z…

Autor: Anais Crow Wyobrażałam sobie ośrodek inaczej. Naiwnie wierzyłam, że to będzie miejsce, gdzie ktoś otoczy mnie troską, powie: „Nie jesteś sama, jesteśmy tu, żeby ci pomóc”. Miałam w głowie obraz azylu, bezpiecznej przystani, w której wreszcie odetchnę. Prawda okazała się brutalna i wdarła się we mnie pierwszego dnia, jak nóż w plecy. Dwie dziewczyny,…

Autor: Anais Crow Czas u ojca był jak życie w próżni. Cisza, w której rozbrzmiewało tylko moje własne poczucie porażki. On patrzył na mnie pytająco. W jego oczach widziałam szok, rozczarowanie, a czasem coś, co przypominało bezsilność. Ja sama nie potrafiłam tego wszystkiego objąć rozumem. I właśnie wtedy pojawiła się myśl, która we mnie dojrzewała…

Autor: Anais Crow Kiedy przywiózł córkę, serce zabiło mi mocniej. Czekałam na nią tak długo, że nawet przez sekundę zapomniałam o całym piekle, w którym byłam. Ale nie przyjechał sam. Obok niego siedziała jego matka ta sama, która rzuciła mi worki na śmieci i wyrzuciła mnie z mieszkania. Patrzyła na mnie tym wzrokiem, który nie…

Autor: Anais Crow Po policji, przeszukaniu i badaniach na krew nie było już nic do ratowania. Małżeństwo umarło szybciej niż zdążyłam to przyjąć do świadomości. W naszym mieszkaniu została tylko teściowa, przyjaciel R. i para policjantów. To właśnie ona, zimna jak ostrze noża, rzuciła na stół worki na śmieci i syknęła: – Pakuj się i…

Autor: Anais Crow Od tego dnia zaczęła się walka. Najpierw cicha o przetrwanie, o każdy poranek bez krzyku w głowie. Później głośna z systemem, z rodziną, z samą sobą. Walka o godność, o odzyskanie prawa do własnego życia. Walka o wszystko. I jednocześnie walka o nic, bo przecież tamten świat, który straciłam, nie wrócił już…

Autor: Anais Crow Jestem umęczona. Każdy dzień to nowe próby, nowe nadzieje i ten sam finał rozczarowanie. Rozmowy kwalifikacyjne wyglądają jak teatr, w którym gram swoją najlepszą rolę, a i tak wybierają kogoś innego. Wychodzę z nich z poczuciem, że nie pasuję nigdzie. Że nie nadaję się do niczego. A przecież potrzebuję pracy. Potrzebuję pieniędzy.…

Autor: Anais Crow Ojciec przyjechał. Milczał. Nie było w nim ani krzyku, ani moralizowania. Tylko gest prosty, ale znaczący. Zabrał mnie do siebie. Jego dom pachniał inaczej. Nie był mój, nie czułam się tam swobodnie. Ale był bezpieczny. Wtedy jeszcze nie rozumiałam, że to bezpieczeństwo jest tylko tymczasowe, a przede mną walka, która będzie dłuższa…

Autor: Anais Crow Nie pamiętam swojego oddechu. Pamiętam tylko szelest folii, kiedy na stół wylądowały worki na śmieci. Jej głos był zimny, jak wyrok: „Pakuj się i wypierdalaj.” To był moment, w którym świat skończył się definitywnie. Nie było już domu, męża, rodziny. Córki też już nie zobaczyłam. Została przestrzeń, w której byłam niechcianym lokatorem.…

Autor: Anais Crow Patrzyłam w lustro i widziałam kogoś obcego. Kogoś, kto podnosi rękę, krzyczy, czerpie przyjemność z bólu mojego i cudzego. Rozdwojenie było totalne: jedna ja, która jeszcze próbowała żyć normalnie, i druga bezwzględna, bezkompromisowa, dzika. Poddawałam się jej woli, bo dawała mi poczucie mocy, którego nie znałam wcześniej. To ona przejmowała kontrolę, kiedy…

Autor: Anais Crow Nie miałam pojęcia, że ktoś patrzy na mnie zza zasłony życia. Myślałam, że moje tajemnice, moje ucieczki w noc, w narkotyki, w ciszę, są moje. Dopiero tamtego dnia wszystko się zmieniło. Policja w drzwiach. Trzy osoby w mundurach. Głosy twarde, konkretne. Pytania, które wbijały się w ciało jak szpilki. I wtedy dowiedziałam…

Autor: Anais Crow R. znikał na tygodnie, wracał na chwilę i znikał znowu. W domu zostawałam ja i córka, której oczy coraz częściej patrzyły na mnie z pytaniem, które bałam się usłyszeć: „Dlaczego jesteśmy tacy?” Mieszkanie pachniało kurzem, resztkami jedzenia, niedopitymi kawami. Każdy dźwięk – stuknięcie klucza w zamku, trzask drzwi – wywoływał we mnie…

Autor: Anais Crow Z czasem cisza ustąpiła miejsca słowom – ciężkim, ostrym, raniącym jak odłamki szkła. Z każdym jego powrotem atmosfera w domu gęstniała. Rozmowy nie były już rozmowami, tylko wymianą ciosów. Zamiast pytań „jak było?”, słyszałam chłodne komentarze. Zamiast bliskości napięcie. I nagle wszystko zaczęło być powodem do kłótni: bałagan, zmęczenie, brak obiadu, brak…

Autor: Anais Crow Dom wypełniał się ciszą, która miała ciężar ołowiu. Nie taką zwyczajną, codzienną tylko tą, co oblepia ściany i wciska się do płuc. On wyjeżdżał w delegacje, a ja zostawałam sama, pozornie „wolna”. Wolność jednak miała gorzki smak. Nie było w niej oddechu, tylko poczucie zawieszenia. Wieczory ciągnęły się jak guma do żucia.…

Autor: Anais Crow Miłość? Nie wiedziałam już, co to znaczy. On odsunął się ode mnie, ja odsunęłam się od świata. Zamiast ciepła była kontrola, kłótnie, zdrady. Zamiast bliskości chłód, który rozlewał się we mnie jak trucizna. Czułam się martwa, choć chodziłam, oddychałam, gotowałam, sprzątałam. Wszystko mechanicznie, bez życia. Nawet z córką coraz mniej rozmawiałam bo…

Autor: Anais Crow Każdy dzień wyglądał tak samo. Budzik nie miał znaczenia, bo i tak spałam urywkami najczęściej po działce, otępiała, bez marzeń. Rano kawa, papieros, szybkie ogarnięcie córki i jej przedszkola. Potem cisza w mieszkaniu, której nie umiałam znieść. Ta cisza była jak echo mojej samotności. Ściany dusiły. Patrzyłam na nie i miałam wrażenie,…